Page content

Richard & Ginny op reis (9)

Na bijna 4 weken NIET fietsen wegens onze werkzaamheden bij de Workaways is het tijd om deze regio (Bourgogne) te verlaten en verder te trekken. We wensen je veel lees- en kijkplezier ...

Etappe 25: Chalon sur Saone – Cluny (65 km)

Na het afscheid bij de derde Workaway fietsten we ook nog even langs de camping (je weet wel, waar we inmiddels stamgasten waren geworden ;-)). Ditmaal werden we nóg hartelijker begroet dan de vorige keer dat we er waren. Na twee heerlijke bakkies café au lait gingen we op pad. Niet op zoek naar de route, maar op zoek naar een plek om bloed te prikken ivm de tekenbeet van Richard eerder in Nancy (binnen 4-5 weken moest hij opnieuw bloed laten prikken). De bloedprikbalie was echter op zomerreces, dus dat moesten we uitstellen tot een volgende gelegengheid, en dan gingen we toch op zoek naar het startpunt van onze route naar Cluny. Het zou een korte rit worden, van ongeveer 40 km ... dachten we.

Het verdere verslag van de hele dag vind je in onderstaande video. Wegens harde wind is het verhaal van Richard helaas niet zo goed te horen, daarom schrijf ik hier alvast even de hoofdlijn: Richard werd na ongeveer 1,5 uur fietsen misselijk en dat gevoel bleef aanhouden totdat hij een blikje échte Coca Cola dronk (-> grootmoeders tip. Of eigenlijk heb ik ‘m geleerd van mijn vader, het werkt écht, maar het moet wel Coca Cola zijn, geen Pepsi of zo). Na 1 minuut moest hij overgeven. Wat een opluchting! Daarna ging het steeds beter en ’s avond kon hij zelfs weer Italiaanse ham en Franse abdijkaas eten, dus hij was weer helemaal ’t mannetje.

Etappe 26: Cluny – Montmerle (58 km)

Volgens de weersvoorspellingen zou het rond 08.00u starten met regenen en dat zou vrijwel de gehele dag aanhouden. Op de vorige regendagen besloten we telkens niet te gaan fietsen, maar we verveelden ons dan wel stierlijk op en rond de camping. Daarom besloten we om vandaag – ook omdat er geen onweer voorspeld was – gewoon op de fiets te stappen. We zijn immers niet van suiker, nietwaar?
Natuurlijk maakt de zon alles mooier, maar een beetje regen voelde ook wel verfrissend en doordat we constant in beweging waren bleven we redelijk warm en fietsten we onszelf droog. De etappe voerde ons door de Beaujolais streek en ondanks de regen werden we toch getrakteerd op mooie vergezichten.

’s Ochtends vóór vertrek op ons gemak koffie gedronken bij de plaatselijke bar en daarna lunch gekocht bij de kleine supermarkt aan de overkant.
Na 32km kwamen we aan in Fuissé. Mooi over de helft, dus even pauze. Direct bij binnenkomst zag ik een chambre d’hote / hotel de charme liggen met een groot terras. De ingang zat om de hoek, maar alles leek gesloten. Ik zag wel auto’s staan, Nederlandse nog wel, dus we besloten gewoon aan te bellen onder het mom van ‘nee heb je, ja kun je krijgen’. We werden begroet in het Nederlands door een dame die zei dat ze eigenlijk alleen koffie schonken aan hotelgasten, maar omdat er verder in het dorp niks was, mochten we toch binnenkomen. JIPPIE!!!!

Richard raakte aan de praat met de man des huizes, een zeer voorkomende, nette, 81-jarige heer. Alles aan hem – en eigenlijk überhaupt aan de hele lokatie – ademde luxe uit. Wat bleek? Hij was de eerste eigenaar van Yab Yum en hij had mooie verhalen die hij ook in een boek heeft vastgelegd. Al staat daar niet alles in, zei hij, want hij wilde wel “rustig” kunnen leven. (hij heeft in ieder geval zijn tent moeten ‘overdragen’ aan Willem Holleeder en Co.)
De koffie hoefden we niet te betalen, en zijn vrouw wees ons nog op een shortcut.
Zo kreeg een grijze, grauwe dag ineens weer kleur. Wat een verhaal!

Kort na onze koffiepauze gingen we lunchen. Het regende op dat moment niet, dus we aten op een bankje in een dorp. Achteraf gezien waren de twee pauzes net iets te lang van duur, of te kort na elkaar, want daarna kreeg ik het niet meer warm. Mijn schoenen en sokken waren doorweekt, mijn voeten ijskoud, en mijn goede humeur en doorzettingsvermogen was ik blijkbaar onderweg ergens kwijtgeraakt. Toch doorgefietst tot de geplande bestemming. Ik vond dat we een B&B ‘verdiend’ hadden, maar Richard wilde op de camping. Temeer omdat het weer begon op te klaren. Dit was de start van onze miscommunicatie ...

Etappe 27: Montmerle – Lyon

De volgende ochtend scheen de zon weer, wat is dat toch fijn wakker worden! We vertrokken op tijd zodat we rond lunchtijd in Lyon zouden zijn, de stad van de Foodies. Dat hadden we gelezen, en dat wilden we maar al te graag ‘in het echie’ testen door middel van een uitgebreide lunch ...

Maar er kwam een kink in de kabel: ik kreeg een platte band. De eerste keer pas! Gelukkig hadden we 2 reserve binnenbanden bij ons, dus we hoefden de kapotte band niet te plakken, alleen te vervangen. Desalniettemin verloren we er behoorlijk wat tijd mee. Ook met het volgen van de route ging het niet van een leien dakje. (de route naar Lyon is nieuw en staat nog niet in ons boek, maar wel op de website. Richard had foto’s gemaakt van alle kaartbladen. Dat leest echter niet zo fijn / makkelijk op de fiets en er stonden nog enkele schoonheidsfoutjes in). De ‘lunch in Lyon’ leek niet meer haalbaar en 10 km vóór Lyon hadden we zó’n trek dat we besloten iets te eten te gaan halen in het dorp waar we net kwamen binnenrijden (en er trouwens erg gezellig uitzag!).
Oh ja, het was zondag - 12.15u - en alle bakkertjes en supermarkten die op zondag open zijn sluiten om 12.30u. Haast dus. Toen bleek ook nog dat er nergens meer brood te krijgen was. Niet bij de bakker en ook niet bij de supermarkt. Het alternatief werd een havercracker met kaas...zie video.

Met een goed gevuld maagje konden we door naar Lyon.
Hoe dichterbij we kwamen, des te enthousiaster we werden. Eigenlijk wisten wel allebei helemaal niks van Lyon en we kennen ook niemand die er ooit is geweest voor een weekendje of zo. We kennen de naam van de stad vooral als een soort referentiepunt dat mensen wel eens gebruiken om hun route naar het zuiden aan te duiden: dat ze ‘via Lyon’ reizen.

Lyon ligt echt supermooi aan twee rivieren, de Rhone en de Saone. Langs de oevers zijn brede boulevards waar vanalles te zien en te doen is. De binnenstad is mooi, het is inderdaad een walhalla van bars en restaurants, en een deel van de stad ligt op een heuvel waardoor het geheel heel weids en groots aandoet. Echt prachtig!
Het is een plek waarvan we nu al hebben besloten er een weekendje naartoe terug te gaan, want dit bezoek viel helaas een beetje tegen. Niet door de stad, hoor, maar door de nog niet opgeloste ‘ruis op de communicatielijn’. Uitgerekend in Lyon kregen we ruzie. Gelukkig hebben wij vrijwel nooit ruzie, want in ons geval houdt zo’n ruzie in dat we niet – of amper – met elkaar spreken. In plaats van 10 minuten flink tegen elkaar te schreeuwen, houden wij ons ‘zwijgen’ gerust úren vol, en je kunt je voorstellen dat dat absoluut niet gezellig is...

Natuurlijk – want zo werkt Murphy’s Law – zit de rest dan ook tegen, dus op het moment dat we op zoek gingen naar de camping bleek die onvindbaar. Intussen werd het later en later, en begon het al te schemeren. De weg waarop we reden was meer een industrieterrein en er was geen mens meer op straat om de weg aan te vragen. Uiteindelijk was een dame zo lief om met de auto voor ons uit te rijden. Helemaal tot aan de camping. Wat nog een behoorlijk eind bleek, en wij nooit zelf hadden gevonden. Eind goed, al goed. We zetten onze tent op in het bijna-donker en voordat we gingen slapen hebben we alles goed uitgepraat. Gelukkig!

Achteraf kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik zó kinderachtig en onredelijk ben geweest. Ik word 40 jaar dit jaar, maar als ik boos/teleurgesteld/beledigd ben, kan ik me echt super onvolwassen gedragen. Doordat je 24/7 op elkaars lip Lyon zit, wordt jou door de ander op dit soort momenten eigenlijk een spiegel voorgehouden. Als je thuis bent heb je nog wat afleiding in de vorm van werk of een andere verplichting waardoor je even van elkaar weg kunt en het vaak vanzelf overwaait. Nu kun je niet ‘weglopen’ en word je continu geconfronteerd met die spiegel en vooral met je eigen onvermogen / koppigheid / onredelijkheid etc. Wanneer ik het hierboven heb over ‘uitpraten’, dan komt dat dus vooral neer op het jezelf eindelijk aankijken in die spiegel; toegeven dat je gedrag niet juist was; en je best doen er in de toekomst beter mee om te gaan. Achteraf gezien gaat zo’n ruzie echt helemaal nergens over, en was het vooral te wijten aan miscommunicatie en – in ons geval – vooral een gebrek aan (duidelijke) communicatie.

Natuurlijk is het jammer dat ons bezoek aan Lyon zo in het water viel, maar in ieder geval is de lucht weer geklaard en hebben we op innerlijk gebied weer vanalles geleerd. Lyon loopt niet weg ...

 

Ginny
Mijn naam is Ginny, mijn passie is HET LEVEN! Om voluit te leven wil ik gezond en fit zijn, energie hebben en me lekker in mijn vel voelen. Dat probeer ik dagelijks na te streven door gezond te eten, voldoende te bewegen en te ontspannen middels o.a. meditatie, ademhaling, en lange wandelingen of fietstochten in de natuur. Van mijn passie heb ik mijn werk kunnen maken. Sinds 2006 werk ik fulltime als Personal Trainer en Lifestyle Coach en kom ik met veel plezier bij mensen thuis om hen te begeleiden naar een gezondere en fittere lifestyle, en zodoende naar een leuker leven. Dankzij internet spelen plaats en tijd geen rol meer, en kan ik nu óók jou op een professionele en vooral gepassioneerde manier begeleiden zo gezond en fit mogelijk te worden!

Comment Section

1 reactie op “ Richard & Ginny op reis (9)


Door Tanja elings op 5 september 2016

Ik loop ,,een beetje achter. Wat hebben jullie weer van allres gezien en beleefd. Leuke filmpjes en gezellig om jullie stem te horen en bekende ""liedjes"" geweldig dat jullie /zoveel//met ons delen..😕 altijd komt er weer een engel voorbij om jullie de weg te wijzen. Liefs mams

Plaats een reactie


*